صَفّ
المعاني
[عدل]صَفّ اسْم. مُفْرَد مُذَكَّر. يُجمع جَمْع تَكْسِير على صُفُوف.
من الجذر نفسه
[عدل]اتصال صَفّ بالضمائر
| مذكر | مؤنث | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| مفرد | مثنى | جمع | مفرد | مثنى | جمع | |||
| المتكلم | صَفِّي | صَفُّنَا | صَفُّنَا | صَفِّي | صَفُّنَا | صَفُّنَا | ||
| المخاطب | صَفُّكَ | صَفُّكُمَا | صَفُّكُمْ | صَفُّكِ | صَفُّكُمَا | صَفُّكُنَّ | ||
| الغائب | صَفُّهُ | صَفُّهُمَا | صَفُّهُمْ | صَفُّهَا | صَفُّهُمَا | صَفُّهُنَّ | ||