تَجَانَسَ
المظهر
عربية
[عدل]المعاني
[عدل]تَجَانَسَ يَتَجَانَسُ تَجَانُسًا فِعْلٌ ثُلَاثِيٌّ مَزِيْدٌ بِحَرْفَيْنِ هِيَ التَاءُ فِي أَوَّلِهِ وَالأَلِفُ بَيْنَ فَاءِ الجَذْرِ وعَيْنِه وَهُوَ عَلَى وَزْنِ تَفَاعَلَ يَتَفَاعَلُ.
- الشيئان: أصبحا كقطعة واحدة لا ينفصل جزء عن الآخر.
- الشخصان: توائما.
التصريفات
[عدل]تصريفات الفعل تَجَانَسَ
| مذكر | مؤنث | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| مفرد | مثنى | جمع | مفرد | مثنى | جمع | |||
| الأفعال المبنية للمعلوم | الماضي | الغائب | تَجَانَسَ | تَجَانَسَا | تَجَانَسُوْا | تَجَانَسَتْ | تَجَانَسَتَا | تَجَانَسْنَ |
| المخاطب | تَجَانَسْتَ | تَجَانَسْتُمَا | تَجَانَسْتُمْ | تَجَانَسْتِ | تَجَانَسْتُمَا | تَجَانَسْتُنَّ | ||
| المتكلم | تَجَانَسْتُ | تَجَانَسْنَا | تَجَانَسْنَا | تَجَانَسْتُ | تَجَانَسْنَا | تَجَانَسْنَا | ||
| المضارع | الغائب | يَتَجَانَسُ | يَتَجَانَسَانِ / يَتَجَانَسَا | يَتَجَانَسُوْنَ / يَتَجَانَسُوْا | تَتَجَانَسُ | تَتَجَانَسَانِ / تَتَجَانَسَا | يتَجَانَسْنَ | |
| المخاطب | تَتَجَانَسُ | تَتَجَانَسَانِ / تَتَجَانَسَا | تَتَجَانَسُوْنَ / تَتَجَانَسُوْا | تَتَجَانَسِيْنَ / تَتَجَانَسِيْ | تَتَجَانَسَانِ / تَتَجَانَسَا | تَتَجَانَسْنَ | ||
| المتكلم | أَتَجَانَسُ | نَتَجَانَسُ | نَتَجَانَسُ | أَتَجَانَسُ | نَتَجَانَسُ | نَتَجَانَسُ | ||
| الأمر | تَجَانَسْ | تَجَانَسَا | تَجَانَسُوْا | تَجَانَسِيْ | تَجَانَسَا | تَجَانَسْنَ | ||
| اسم الفاعل | مُتَجَانِس | مُتَجَانِسَان \ مُتَجَانِسَيْن | مُتَجَانِسُوْن \ مُتَجَانِسِيْن | مُتَجَانِسَة | مُتَجَانِسَتَان \ مُتَجَانِسَتَيْن | مُتَجَانِسَات | ||
| المصدر | تَجَانُس | |||||||